- Τι είναι η Κοξομηριαία Δυσπλασία
- Συμπτώματα δυσπλασίας
- Διάγνωση της δυσπλασίας
- Βαθμοί δυσπλασίας του ισχίου
- Θεραπεία της δυσπλασίας
- Πώς να αποτρέψετε τη δυσπλασία του ισχίου
- Άλλες αιτίες της παράλυσης των ποδιών - παραπληγικοί σκύλοι και τετραπληγικοί σκύλοι
- Ο ΣΚΎΛΟΣ ΜΟΥ ΕΊΝΑΙ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΌΣ. ΤΙ ΚΆΝΟΥΜΕ ΤΏΡΑ;
Είναι όλο και πιο συνηθισμένο να βλέπουμε στους δρόμους κουτάβια σε αναπηρικές καρέκλες Ιδιαίτερα χαίρομαι, γιατί έχω ακούσει ανθρώπους να σχολιάζουν ότι έχουν θυσιάσει τους σκύλους τους που έχουν γίνει παραπληγικοί, αφού είναι πολλή δουλειά η φροντίδα τους και, θεωρητικά, δεν είναι πλέον δυνατόν να ζήσουν μια "κανονική" ζωή. Εμείς, από το Tudo sobre Cachorros, αποφασίσαμε να μιλήσουμε για το θέμα αυτό για να διευκρινίσουμε τους κύριους λόγους της παραπληγίας, να εξηγήσουμε πώς εμφανίζεται η πιο συνηθισμένη ασθένειαη οποία μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση των πίσω ποδιών - το Δυσπλασία του ισχίου και να γνωρίζουν οι κηδεμόνες και οι μελλοντικοί κηδεμόνες ότι ένας παραπληγικός σκύλος μπορεί να είναι ένας πολύ ευτυχισμένος σκύλος.
Δείτε πώς να φτιάξετε ένα αναπηρικό αμαξίδιο για σκύλους.
Η αγαπητή μας αρθρογράφος Juliana έγραψε αυτό το άρθρο για το TSC:
Υπάρχουν διάφοροι τραυματισμοί που μπορούν να προσβάλλουν τους σκύλους και να οδηγήσουν σε παράλυση των άκρων. Ανάμεσά τους μπορούμε να επισημάνουμε νευρολογικές βλάβες, μυϊκές και αρθρικές. Σε αυτό το άρθρο, θα μιλήσουμε εκτενέστερα για κάποια χαρακτηριστικά που μπορούν να οδηγήσουν το ζώο σε παράλυση, και πιο αναλυτικά για τις Δυσπλασία του ισχίου (CFD), η οποία είναι η πιο συχνή ασθένεια που εμφανίζεται.
Η αταξία, ή ασυντονισμός, προκύπτει όταν διαταράσσονται οι αισθητήριες οδοί που είναι υπεύθυνες για τη μετάδοση των σημάτων που ελέγχουν την ιδιοδεκτικότητα. Συνήθως εμφανίζεται ως συνέπεια νόσος του νωτιαίου μυελού αλλά μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα παρεγκεφαλιδική δυσλειτουργία ή αιθουσαία νόσος .
A νόσος του νωτιαίου μυελού προάγει την αταξία (ασυντονισμό) των άκρων που συνοδεύεται από κάποιο βαθμό αδυναμίας ή παράλυσης. αιθουσαία νόσος υπάρχει ασυνεννοησία και απώλεια ισορροπίας, που συνδέεται με κλίση του κεφαλιού και νυσταγμό (συσπάσεις των ματιών). Και σε παρεγκεφαλιδική νόσος χαρακτηρίζεται από ασυντονισμό του κεφαλιού, του αυχένα και των τεσσάρων άκρων- οι κινήσεις του κεφαλιού, του αυχένα και των άκρων είναι σπασμωδικές και ανεξέλεγκτες- το βάδισμα είναι τεντωμένο και ψηλοτάβανο (σαν να κάνει ένα βήμα μεγαλύτερο από το πόδι).
Τι είναι η Κοξομηριαία Δυσπλασία
Η κοξομηριαία δυσπλασία στους σκύλους (CFD) είναι μια αλλαγή στη σύνδεση μεταξύ της κεφαλής του μηριαίου οστού και της ακετυλίου (δομή που συνδέει τη λεκάνη με το μηριαίο οστό).
Η μετάδοσή της είναι κληρονομική, υπολειπόμενη, διαλείπουσα και πολυγονιδιακή, δηλαδή μπορεί να έχει πολλά γονίδια που συμβάλλουν σε αυτή την αλλοίωση. Σε συνδυασμό με την κληρονομικότητα, η διατροφή, οι εμβιομηχανικοί παράγοντες και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται το ζώο μπορούν να επιδεινώσουν την κατάσταση της δυσπλασίας. Το περιβάλλον στο οποίο αναφέρομαι μπορεί να είναι, για παράδειγμα, το είδος του δαπέδου, όσο πιο λείο είναι το δάπεδο, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες ο σκύλος νανα γλιστρήσει, να πάθει ατύχημα, να υποστεί εξάρθρωση, επιδεινώνοντας έτσι το πρόβλημα.
Συμπτώματα δυσπλασίας
Τα κλινικά συμπτώματα της δυσπλασίας του ισχίου ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό και μπορεί να είναι μονόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη χωλότητα (δηλ. του ενός ή και των δύο ποδιών), καμπυλωτή πλάτη, μετατόπιση του σωματικού βάρους προς τα πρόσθια άκρα, με πλευρική περιστροφή των άκρων αυτών και ασταθές βάδισμα, σαν να πρόκειται να πέσει ανά πάσα στιγμή.
Γενικά, τα σημάδια εμφανίζονται μεταξύ 4 και 6 μηνών, αρχικά ως διακριτή χωλότητα, η οποία μπορεί να εξελιχθεί μέχρι το ζώο να χάσει την ικανότητα κίνησης.
Τα συμπτώματα είναι πολύ διαφορετικά, αλλά αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι η δυσκολία στο περπάτημα, οι τριγμοί (ρωγμές) στις αρθρώσεις και τα σημάδια πόνου που σιγά σιγά γίνονται σταθερά. Το ζώο αρχίζει να κουτσαίνει στο ένα από τα πίσω πόδια του, με πόνο κατά το περπάτημα, μυϊκή ατροφία, αλλοιωμένη κινητικότητα (πολύ ή λίγο), κλάμα λόγω του πόνου, σύρεται στο έδαφος και, ανάλογα με τη σοβαρότητα τουπερίπτωση, όπως έχει ήδη αναφερθεί, χάνει τις κινήσεις των πίσω ποδιών του .
Υπάρχουν σκύλοι που είναι μόνο φορείς της δυσπλασίας, δεν παρουσιάζουν πόνο, αυτοί διαγιγνώσκονται μόνο μέσω της εξέτασης radiográfico, με αυτή, οι κλινικές εκδηλώσεις ούτε πάντα είναι συμβατές με τα ακτινολογικά ευρήματα. Στατιστικές μελέτες δείχνουν ότι το 70% των ζώων που έχουν προσβληθεί radiograficamente δεν παρουσιάζουν συμπτώματα και μόνο το 30% χρειάζεται κάποιου είδους θεραπεία.
Τα τελευταία χρόνια, οι σύλλογοι των διαφόρων φυλών σκύλων έχουν δείξει μεγαλύτερη ανησυχία για την Δυσπλασία του ισχίου και, ομοίως, οι ιδιοκτήτες είναι καλύτερα ενημερωμένοι ως προς τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει αυτή η πάθηση. Έτσι, είναι σημαντικό οι κτηνίατροι να ασχολούνται όλο και περισσότερο με τις ακτινογραφικές εξετάσεις για τη δυσπλασία, γνωρίζοντας πώς να τις ερμηνεύουν σωστά. Η ποιότητα των ακτινογραφιών θα εξαρτηθεί από τις ακτινογραφίες που έχουν προσδιοριστεί σωστά και εκείνες που πληρούν τα κριτήρια τηςτην τοποθέτηση του ζώου, το ποιοτικό πρότυπο του οποίου προσφέρει συνθήκες για την απεικόνιση της οστικής μικροτραυματοποίησης της κεφαλής και του αυχένα του μηριαίου οστού, καθώς και τον ακριβή καθορισμό των περιθωρίων της άρθρωσης του ισχίου, ιδίως του ραχιαίου βελονοειδούς χείλους, εκτός από το μέγεθος του φιλμ που πρέπει να περιλαμβάνει ολόκληρη την πύελο και τις μηρο-κτηριο-πατελικές αρθρώσεις του ασθενούς.
Η ασθένεια προσβάλλει πολλές φυλές σκύλων που είναι πιο συχνές στις μεγάλες μεταφορές, όπως ο Γερμανικός Ποιμενικός, το Ροτβάιλερ, το Λαμπραντόρ, το Βαϊμαράνερ, το Γκόλντεν Ριτρίβερ, το Βραζιλιάνικο Φίλα, το Σάο Μπερνάρντο, μεταξύ άλλων. Αλλά και σε μικρότερο αριθμό περιπτώσεων, η δυσπλασία μπορεί να φτάσει σε σκύλους που έχουν μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης, με άλλα λόγια, η γρήγορη ανάπτυξη του σκελετού που δεν συνοδεύτηκε σωστά από τηνΟι άνδρες και οι γυναίκες προσβάλλονται με την ίδια συχνότητα.
Διάγνωση της δυσπλασίας
Για την επίτευξη της διάγνωσης, χρησιμοποιείται η ακτινογραφική εξέταση (ακτινογραφίες), όντας αυτή μια ασφαλής μέθοδος πριν από κάποιες φροντίδες. οι αρθρώσεις του κερκιδικού των σκύλων που τελικά αναπτύσσουν δυσπλασία είναι δομικά και λειτουργικά φυσιολογικές από τη γέννηση. η ακτινογραφική διάγνωση μπορεί να γίνει, αρχικά, μεταξύ έξι και εννέα μηνών, ανάλογα με τη σοβαρότητα της περίπτωσης. ωστόσο ηΑσφαλέστερη ένδειξη είναι ότι γίνεται σε ηλικία 12 μηνών σε μικρούς σκύλους και 18 μηνών για σκύλους μεγάλου φορτίου, λόγω ακριβώς της διαδικασίας ανάπτυξης των σκύλων, ειδικά πριν από το κλείσιμο των επιφυσιακών πλακών (είναι μέρη όπου υπάρχει χώρος ώστε ο χόνδρος του νεογνού να μπορεί να αναπτυχθεί και αν ασβεστοποιείται σχηματίζοντας οστό), όντας σε θέση, πριν από αυτή την ηλικία, να δώσει ένα λανθασμένο αποτέλεσμα.(ψευδώς αρνητικό).
Σύμφωνα με το Βραζιλιάνικο Κολέγιο Κτηνιατρικής Ακτινολογίας Η οριστική διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο όταν το ζώο είναι 24 μηνών.
Για το καλύτερο αποτέλεσμα της εξέτασης, ο σκύλος θα πρέπει να είναι νηστικός για 8 ώρες. Θα λάβει ένα ηρεμιστικό για να χαλαρώσει τους μύες, με στόχο να επιτευχθεί η καλύτερη τεχνική τοποθέτηση για την καλύτερη δυνατή εικόνα. Δεν συνιστάται για έγκυες γυναίκες, επειδή μπορεί να βλάψουν τα μικρά τους, ούτε για θηλυκά σκυλιά που γέννησαν πριν από λιγότερο από 30 ημέρες, επειδή τα οστάρια τους δεν έχουν ακόμη επανέλθει στο φυσιολογικό.
Όταν αγοράζετε έναν σκύλο από μια φυλή με προδιάθεση για δυσπλασία του πηχεομηριακού συστήματος, θα πρέπει να ελέγχετε τις εκθέσεις των γονέων και των παππούδων και ορισμένων προηγούμενων γενεών του ζώου που έχουν εξεταστεί αρνητικά για δυσπλασία. Απαιτήστε αρνητικές εξετάσεις δυσπλασίας για τους γονείς του κουταβιού. Δείτε εδώ πώς να επιλέξετε ένα καλό εκτροφείο.
Ωστόσο, λόγω της γενετικής, ακόμη και με τις αναφορές των γονέων και των παππούδων και τις προόδους που έχουν γίνει, υπάρχει μια μικρή πιθανότητα το κουτάβι που αποκτήθηκε να είναι φορέας δυσπλασίας. .
Βαθμοί δυσπλασίας του ισχίου
Μετά την ακτινογραφική εξέταση, χρησιμοποιούνται ορισμένες βοηθητικές τεχνικές στην ακτινογραφική αξιολόγηση, όπως η τεχνική Norberg, η οποία χρησιμοποιεί μια κλίμακα και γωνίες για το αποτέλεσμα της DCF μέσω ταξινομήσεων που χωρίζονται σε 5 κατηγορίες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά που διαπιστώνονται:
Βαθμός Α: Φυσιολογικές αρθρώσεις του ισχίου: η μηριαία κεφαλή και η ακετυλική κοιλία είναι σύμφωνες. Η γωνία της ακετυλικής κοιλίας κατά Norberg είναι περίπου 105º.
Βαθμός Β: Οι αρθρώσεις του ισχίου είναι σχεδόν φυσιολογικές: η κεφαλή του μηριαίου και η αγκύλη είναι ελαφρώς ασύμβατες και η γωνία της αγκύλης, σύμφωνα με τον Norberg, είναι περίπου 105º.
Βαθμός Γ: Ήπια δυσπλασία του ισχίου: η μηριαία κεφαλή και το ακετάλιο είναι ασύμβατα. Η γωνίωση της ακετάλειας είναι περίπου 100º.
Βαθμός D: Μέτρια δυσπλασία του ισχίου: είναι εμφανής η αναντιστοιχία μεταξύ της κεφαλής του μηριαίου οστού και του ακετυλίου, με σημάδια εξάρθρωσης. Σύμφωνα με τον Norberg, η γωνίωση του ακετυλίου είναι περίπου 95º.
Βαθμός Ε: Σοβαρή δυσπλασία του ισχίου: υπάρχουν εμφανείς δυσπλαστικές μεταβολές της άρθρωσης του ισχίου, με ενδείξεις εξαρθρήματος ή ευδιάκριτης εξάρθρωσης. Η γωνία της είναι μικρότερη από 90º. Υπάρχει εμφανής επιπέδωση του κρανιακού ορίου της ακεταβίδας, παραμόρφωση της κεφαλής του μηριαίου ή άλλα σημεία οστεοαρθρίτιδας.
Θεραπεία της δυσπλασίας
Η κλινική θεραπεία βασίζεται στη χρήση αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για την ανακούφιση του πόνου του ζώου, στη βελτίωση της ικανότητας του ζώου να κινείται, στον έλεγχο του βάρους, καθώς η παχυσαρκία είναι ένας παράγοντας που πιέζει τις αρθρώσεις, δυσχεραίνοντας τη διαδικασία αποκατάστασης, και στη φυσιοθεραπεία (κολύμβηση, περπάτημα), να εμποδίζουν το ζώο να περπατάει σε λείο δάπεδο βελονισμό, δημιουργώντας καλά αποτελέσματα.
Υπάρχει επίσης η χειρουργική θεραπεία για τις περιπτώσεις που θεωρούνται μεγαλύτερης βαρύτητας, η τεχνική που χρησιμοποιείται περισσότερο είναι η εμφύτευση μιας ολικής πρόθεσης του ισχίου, ενώ η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται μόνο σε σκύλους με ηλικία μεγαλύτερη των δύο ετών, αφού τα οστά πρέπει να είναι καλά σχηματισμένα για να στηρίξουν τα εμφυτεύματα. Όχι μόνο με στόχο την ελαχιστοποίηση του πόνου, αλλά και την επαναφορά της λειτουργικότητας σεισχίου και να διορθώσει τα γενετικά σφάλματα.
Άλλες χρησιμοποιούμενες χειρουργικές τεχνικές μπορεί επίσης να είναι: τριπλή οστεοτομία, σε κουτάβια μέχρι τους 12 μήνες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η επέμβαση, δεδομένου ότι τα ζώα δεν παρουσιάζουν αρθρίτιδα- βελονοπλαστική, πιο πρόσφατη επέμβαση, για νεαρά σκυλιά που δεν έχουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τριπλή οστεοτομία ή ολική πρόθεση του ισχίου- οστεοτομία της κεφαλής του μηριαίου οστού, που είναι η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου οστού.η οποία είναι μια διαδικασία που χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση- συλφαλεκτομή- ενδοκαντερική οστεοτομία- ακετακοπλαστική- πηκτινεκτομή- απονεύρωση της αρθρικής κάψας.
Πώς να αποτρέψετε τη δυσπλασία του ισχίου
Να αποφεύγεται η παχυσαρκία- να ελέγχεται η ποσότητα της ανεπαρκούς ή υπερβολικής τροφής και των συμπληρωμάτων για τα κουτάβια, χωρίς να επιταχύνεται η ανάπτυξή τους ακατάλληλα, διευκολύνοντας την εμφάνιση δυσπλασίας ισχίου-μηριαίου- να ασκούνται τα κουτάβια από την ηλικία των 3 μηνών με μέτριο τρόπο, ώστε να μπορούν να αναπτύξουν ικανοποιητικά τους πυελικούς μύες και ποτέ υπερβολικά- το περιβάλλον πρέπει να είναι ευνοϊκό.στο ζώο, αποφεύγοντας πάντα να μένει σε επίπεδα δάπεδα- τα νεογνά πρέπει να τοποθετούνται σε τραχύ δάπεδο, για να μην πιέζεται η άρθρωση- γενετική επιλογή, απόκτηση ζώων από γενετικές διασταυρώσεις (γονείς και παππούδες) που διαθέτουν αρνητικότητα για δυσπλασία. Είναι πολύ σημαντικό να αποκτώνται σκύλοι σοβαρών εκτροφέων και υποδειγμένοι από άλλους αγοραστές. Οι διασταυρώσεις της "πίσω αυλής" βοηθούν πολύ στηνδιάδοση της νόσου, αφού πολλές φορές δεν γίνεται αυτός ο έλεγχος, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εκατοντάδες άρρωστα κουτάβια και με μεγάλες πιθανότητες να γίνουν παραπληγικά. Προσοχή στην πώληση σκύλων σε εκθέσεις και petshops.
Άλλες αιτίες της παράλυσης των ποδιών - παραπληγικοί σκύλοι και τετραπληγικοί σκύλοι
O Ιός της σκύλου με σπυράκια Όταν έχει ήδη φθάσει στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, μπορεί να παρουσιάσει συμπτώματα αυχενικής ακαμψίας, σπασμούς, παρεγκεφαλιδικά ή αιθουσαία σημεία, τετραπάρεση και έλλειψη συντονισμού.
O Ο ιός της λύσσας μπορεί να παρουσιαστεί ως σημεία ασυντονισμού και παράλυση των πυελικών άκρων, που εξελίσσεται σε τετραπάρεση.
Τραυματισμός νωτιαίου μυελού Τα πιο συνηθισμένα είναι τα κατάγματα ή εξαρθρήματα της σπονδυλικής στήλης και η τραυματική προβολή των μεσοσπονδύλιων δίσκων, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν προσωρινή ή παροδική παράλυση.
Οξεία μεσοσπονδύλια δισκοπάθεια Πρόκειται για μια οξεία ρήξη του μεσοσπονδύλιου δίσκου και είναι πιο συχνή σε μικρές φυλές, όπως τα Dachshund, Poodle Toy, Pekingese, Beagle, Welsh Corgi, Lhasa Apso, Shih Tzu, Yorkshire και Cocker Spaniel, και μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση.
Ινοκαρυγιαλγική εμβολή Το οξύ έμφραγμα και η ισχαιμική νέκρωση του νωτιαίου μυελού μπορεί να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα ινοχόνδρων που κατακάθονται σε αρτηρίες και φλέβες μικρού διαμετρήματος. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο οποιαδήποτε περιοχή του νωτιαίου μυελού και να οδηγήσει σε πάρεση ή παράλυση. Η αιτία δεν είναι γνωστή. Στις μισές περίπου περιπτώσεις, η εμβολή εμφανίζεται αμέσως μετά από δευτερογενές τραύμα ή σωματική προσπάθεια.
Εκφυλιστική μυελοπάθεια Προσβάλλει γενικά ηλικιωμένους σκύλους (με ηλικία άνω των 5 ετών) των φυλών Γερμανικός Ποιμενικός, Σιβηριανό Χάσκυ και Chesapeake Bay Retriever, προκαλώντας αργά προοδευτική απώλεια της ιδιοδεκτικότητας, παράλυση των πυελικών μελών λόγω βλάβης στον ανώτερο κινητικό νευρώνα.
Παράλυση που προκαλείται από τσιμπούρια Το ζώο παρουσιάζει αδυναμία των πυελικών άκρων που εξελίσσεται γρήγορα σε κατάκλιση (ξαπλωμένο στο πλάι) σε 24 έως 72 ώρες, η οποία οδηγεί σε πλήρη παράλυση του κάτω κινητικού νευρώνα.
Βοτουλισμός είναι σπάνια στους σκύλους και είναι αποτέλεσμα της κατάποσης αλλοιωμένης τροφής ή του πτώματος κάποιου ζώου σε αποσύνθεση που περιέχει την τοξίνη τύπου C που παράγεται από το βακτήριο. Clostridium botulinum η οποία προκαλεί πλήρη παράλυση του κατώτερου κινητικού νευρώνα.
Εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων (DAD) είναι μια χρόνια, προοδευτική, μη φλεγμονώδης διαταραχή που οδηγεί σε βλάβη του αρθρικού χόνδρου και εκφυλιστικές και πολλαπλασιαστικές αλλαγές. Η αρχική βλάβη του αρθρικού χόνδρου μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή να οφείλεται σε μη φυσιολογική μηχανική καταπόνηση (όπως τραύμα).Καθώς η DAD εξελίσσεται, η ίνωση που δημιουργείται και ο πόνος μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη ανοχή στην άσκηση, συνεχή χωλότητα και, σε σοβαρές περιπτώσεις, μυϊκή ατροφία. Μπορεί να προσβληθεί μία μόνο άρθρωση ή περισσότερες.
Ο ΣΚΎΛΟΣ ΜΟΥ ΕΊΝΑΙ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΌΣ. ΤΙ ΚΆΝΟΥΜΕ ΤΏΡΑ;
Αυτό που είναι σημαντικό να γνωρίζουμε είναι ότι, ανεξάρτητα από το ποιος παράγοντας οδήγησε τον σκύλο σας σε μια διαδικασία παράλυσης, σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι απαραίτητη η ευθανασία, καθώς υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες και, τελικά, όταν η παράλυση έχει πραγματικά εγκατασταθεί, υπάρχουν οι προσαρμοσμένες καρέκλες για σκύλους που μπορούν να έχουν μια υγιή ζωή όταν προσαρμοστούν σε αυτές, καθώς και οι κατάλληλες πάνες γιασκύλων για τη διατήρηση της υγιεινής του ζώου, όταν αυτό έχει χάσει τον νευρικό έλεγχο κατά τη στιγμή της πραγματοποίησης των αναγκών. Το ερώτημα εδώ είναι πολύ ιδιαίτερο για τον ιδιοκτήτη ως προς τη διαθεσιμότητα της θεραπείας του σκύλου, διότι, συνεπάγονται οικονομικά ζητήματα, χρόνο και φροντίδα ενός ανθρώπου.
Είναι επίσης πολύ σημαντικό ο κηδεμόνας να γνωρίζει το ζώο από τη στιγμή της απόκτησής του, κάνοντας σάρωση από τη στιγμή της φροντίδας του κτηνιάτρου για κάθε πρόβλημα που δεν έχει ακόμη το ζώο, αλλά που μπορεί να έρθει να έχει, καθώς και σε περιπτώσεις Κοξομηριαίας Δυσπλασίας, έχοντας γνώση των προηγούμενων γενεών του κουταβιού.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΕΣ
Η Julia και ο σκύλος της Mocinha
"Η ιστορία μας ξεκίνησε με έναν κλασικό τρόπο: έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έλεγε ότι αν κάποιος δεν παραλάμβανε το σκυλί που βρισκόταν σε μια κλινική στο Osasco μέχρι το τέλος της ημέρας, θα το θυσίαζαν την επόμενη μέρα. Παρόλο που ήξερα ότι δεν μπορούσα να κρατήσω το σκυλί, επειδή είχα ήδη 5, πήγα εκεί για να το σώσω.
Όταν έφτασα εκεί, η γυναίκα μου έδειξε το κλουβί και μου είπε: αυτή είναι η νεαρή κυρία εδώ. Εκεί, έφυγε με ένα όνομα: MOCINHA.
Την πήγα να μείνει στο σπίτι των παππούδων μου στο Campos do Jordão και της άρεσε πολύ το μέρος, είχε πολύ χώρο για να τρέχει και άλλα 3 σκυλιά για να παίζει.
Για ένα χρόνο όλα πήγαιναν καλά και πήγαινα να την επισκεφτώ τα Σαββατοκύριακα, μέχρι που μια μέρα που έφτασα εκεί, η Mocinha έσερνε τον εαυτό της, μυστηριωδώς. Ο κτηνίατρος εκεί δεν ήξερε τι ήταν και ήταν κάτι ξαφνικό. Δεν είχα καμία αμφιβολία: γύρισα μαζί της στο Σάο Πάολο για να ψάξω για θεραπεία. Κανένας κτηνίατρος δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα τι έχει. Αλλά καθώς μπορεί να κουνάει την ουρά της, σκέφτηκαν ότι ήτανΞεκινήσαμε μια θεραπεία με βελονισμό και την πήγαινα να κάνει τις ανάγκες της με μια πετσέτα ως στήριγμα. Ο καιρός περνούσε και δεν περπατούσε ποτέ ξανά, μέχρι που με ενημέρωσαν ότι δεν υπήρχε πια ελπίδα, δεν θα περπατούσε πια. Και φυσικά, ήταν ήδη κάτι παραπάνω από αποφασισμένο ότι η Mocinha ήταν επίσημα μέλος της οικογένειας.
Έτσι παρήγγειλα το κάθισμα αυτοκινήτου και έχει προσαρμοστεί πολύ καλά, πηγαίνει βόλτες κάθε μέρα και είναι ο αγαπημένος της πλατείας στον πίσω δρόμο.
Στην αρχή συνέβαινε συχνά να κατουράει και να βρέχει το κρεβάτι, αλλά με τον καιρό έμαθε να μας λέει την κατάλληλη στιγμή για να την πάμε στην τουαλέτα. Κλαίει λίγο.
Παίζουμε μαζί της στο κρεβάτι και όταν είναι στην καρέκλα παίζει κανονικά με τα άλλα σκυλιά. Όπου πηγαίνω την παίρνω μαζί μου. Καθώς εργάζομαι τη νύχτα και ο φίλος μου την ημέρα, είναι τέλειο. Δεν μένει ποτέ χωρίς κάποιον στο σπίτι. Με λίγα λόγια, η Mocinha είναι η μεγάλη μου σύντροφος. Είμαστε σαν ο ένας τον άλλον και μπορώ να πω ότι είναι πολύ ευτυχισμένη και αγαπημένη!
Μερικές συμβουλές:
- Πάντα αφήνω ένα παιχνίδι στο κρεβάτι της για να μασάει.
- Μην το αφήνετε στο κάθισμα του αυτοκινήτου για πολύ ώρα γιατί πονάει. Φροντίστε τα χτυπήματα και τις μελανιές που προκαλεί το κάθισμα του αυτοκινήτου. Και αν είστε σε φάση που το κάθισμα του αυτοκινήτου πονάει θα πρέπει να το πάρετε μαζί σας σε μια πετσέτα.
- Αφήνετε πάντα νερό σε απόσταση αναπνοής από τον σκύλο.
Την περασμένη εβδομάδα πήγε σε έναν νέο κτηνίατρο, ο οποίος ήταν επίσης περίεργος για το γεγονός ότι μπορούσε να κουνάει την ουρά της. Πιστεύει ότι αυτή η παράλυση θα μπορούσε να είναι επακόλουθο της λοιμώδους πυρετού".
Η Janaína Reis και ο σκύλος της Doralice
"Στις 29/06/2011 έμαθα ότι, στο ΚΥΤ του Santo André, υπήρχε μια παραπληγική σκύλα, η οποία είχε εγκαταλειφθεί ΣΕ ΚΑΡΟΤΣΑΛΙ και ότι σε λίγες ημέρες θα υποβαλλόταν σε ευθανασία, αν δεν υιοθετούνταν. Ήταν αδύνατο να αγνοήσουμε αυτή την περίπτωση και αποφάσισα, μαζί με 4 φίλους, να την απομακρύνουμε από εκεί.
Η Doralice ήρθε σε μένα στις 01/07/2011. Ήταν πολύ αδύνατη, αδύναμη, βρώμικη και με διάρροια. Ξεκινήσαμε την περίθαλψη: μπάνιο, βερμούδα, ακτινογραφία σπονδυλικής στήλης και θεραπεία για τη διάρροια.
Η Doralice εμφανίστηκε στην εκπομπή Estação Pet, της Luisa Mell, και έτσι μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε την τομογραφία και τις εξετάσεις μαγνητικού συντονισμού, οι οποίες ήταν δωρεά δύο μεγάλων κτηνιατρικών νοσοκομείων στο Σάο Πάολο (Hospital Koala και Hospital Cães e Gatos Dr. Hato, στο Osasco, αντίστοιχα).
Σε αυτές τις εξετάσεις διαπιστώσαμε ότι η περίπτωση της Doralice ήταν μη αναστρέψιμη και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα χειρουργικής διόρθωσης.
Λίγες ημέρες μετά τη διενέργεια της μαγνητικής τομογραφίας, η Doralice εμφάνισε λοίμωξη της μήτρας και έπρεπε να χειρουργηθεί εσπευσμένα.
Η ανάρρωσή της ήταν άριστη και έκτοτε η Doralice έχει "σιδερένια" υγεία.
Η Doralice έχει μια σχεδόν φυσιολογική ζωή: τρώει, παίζει και κινείται μόνη της, παρά την παράλυση των άκρων της λεκάνης της. Χρησιμοποιούμε το καροτσάκι μόνο για να περπατάμε στο δρόμο.
Η Doralice έχει προσαρμοστεί πολύ καλά στη νέα της κατάσταση και θα τολμούσα να πω ότι δεν έχει σημαντικούς περιορισμούς στην καθημερινή της ζωή. Η Doralice χρειάζεται βοήθεια μόνο για να αδειάζει την ουροδόχο κύστη της, καθώς με την παράλυση έχει χάσει την ικανότητα να συσπάται και να την αδειάζει μόνη της. Είναι απαραίτητο να συμπιέζεται η κύστη τρεις ή τέσσερις φορές την ημέρα.
Η Ντοραλίς ήταν ένα δώρο στη ζωή μου. Στην αρχή η ιδέα ήταν να αναζητήσω έναν υιοθετητή γι' αυτήν, αλλά αυτό κατέστη αδύνατο μετά το δεσμό που δημιουργήσαμε.
Σήμερα δεν θα ήξερα πια πώς να ζήσω χωρίς την 'chulezenta' μου...".
Αναφορές:
COUTO, N. Manual de Medicina Interna de Pequenos Animais. 2ª Ed. Rio de Janeiro: Elsevier, 2006.
ROCHA, F. P. C. S., et al. Coxofemoral dysplasia in Dogs. Revista Científica Eletrônica de Medicina Veterinária. Garça, n.11, 2008.