- علل بیماری کلیوی
- علائم بیماری کلیوی
- رژیم غذایی برای سگ هایی که مشکلات کلیوی دارند
- تشخیص بیماری کلیوی
- درمان نارسایی حاد کلیه
- درمان نارسایی مزمن کلیه
بیماری کلیوی در سگها و گربهها شایع است، بهویژه آنهایی که به سن بالاتری میرسند. در بیماری حاد، مانند مسمومیت، علائم به طور ناگهانی رخ می دهد و می تواند بسیار شدید باشد. در بیماری مزمن کلیوی ، شروع می تواند بسیار آهسته و علائم کاملاً غیر اختصاصی باشد، یعنی حیوان به سادگی حالش خوب نیست. تنها زمانی که بیماری حاد یا مزمن باشد، دلیل آن معمولاً کشف میشود.
به همین دلیل است که دانستن عادات سگ، مقدار غذای روزانه، دفعات ادرار کردن، آب زیاد یا کم نوشیدن بسیار مهم است. . هر گونه تغییر در فعالیت های طبیعی سگ شما می تواند نشانه بیماری جدی تری باشد. همیشه حواستان باشد!
علل بیماری کلیوی
علل بسیاری برای بیماری کلیوی وجود دارد که می تواند شامل موارد زیر باشد:
– سن
– ویروسی، قارچی عفونت یا باکتری
– انگل
– سرطان
– آمیلوئیدوز (ناشی از رسوب غیرطبیعی نوع خاصی از پروتئین در کلیه)
– التهاب 3
– بیماریهای خودایمنی
– تروما
– واکنش سمی به سموم یا داروها
– بیماریهای مادرزادی و ارثی
این نیست فهرست کامل است، اما نشان می دهد که دامپزشک چه چیزی را برای تشخیص خود تجزیه و تحلیل خواهد کرد.
علائم بیماری کلیوی
حیوانات مبتلا به بیماری کلیوی می توانند علائم فیزیکی مختلفی را نشان دهند. برخی از علائم غیر اختصاصی هستند و در آنها دیده می شودادرار در مراحل اولیه، بیماران ممکن است بتوانند با ادامه غذا خوردن و افزایش مقدار آب مصرفی، تعادل مایعات را حفظ کنند. سطح مایع باید حفظ شود تا از کم آبی جلوگیری شود. با پیشرفت بیماری، ممکن است مایع اضافی به شکل مایع زیر جلدی مورد نیاز باشد. به طور معمول صاحبان می توانند این مایعات را پس از یادگیری در کلینیک دامپزشکی در خانه بدهند. افزودن پتاسیم به مایعات یا رژیم غذایی ممکن است برای حفظ سطح کافی الکترولیت در بدن ضروری باشد. سطوح پایین پتاسیم می تواند باعث اختلالاتی مانند ضعف عضلانی عمومی و ضربان قلب کند شود. در برخی موارد، ممکن است نیاز به تزریق مایع داخل وریدی باشد.
حیوان باید همیشه آزادانه به آب تازه و تمیز دسترسی داشته باشد. احتباس آب در طول شب نیاز حیوان خانگی به ادرار کردن در طول شب را کاهش نمی دهد و ممکن است باعث حمله حاد شود. مقدار آب و غذای مصرفی هر روز باید کنترل شود تا صاحب آن بداند که آیا حیوان خانگی به مقدار معمولی میخورد یا مینوشد. در غیر این صورت، مایعات اضافی برای حفظ هیدراتاسیون مورد نیاز است.
وزن بدن باید هر هفته بررسی شود تا مطمئن شوید که کالری کافی برای حفظ وزن مصرف می شود و حیوان دچار کم آبی نشده است.
رژیم غذایی برای سگ هایی که مشکلات کلیوی دارند
دامپزشک ممکن است تغییر رژیم غذایی را به یک غذای با کیفیت خوب با پروتئین کمتر توصیه کند تا استرس کلیه ها را کاهش دهد. وقتی حیوان پروتئین بیشتری مصرف می کند کلیه ها سخت تر کار می کنند. غذاهای کنسرو شده اغلب توصیه می شود. ممکن است لازم باشد این تغییر به آرامی انجام شود تا حیوان بتواند سازگار شود. محدودیت پروتئین نمی تواند بیش از حد باشد یا حیوان ممکن است به دلیل از دست دادن پروتئین کلیوی دچار سوء تغذیه پروتئین شود. رژیم غذایی باید کنترل شود، وزن سگ بررسی شود، کم خونی و هیپوآلبومینمی بررسی شود. در صورت وجود، افزایش محتوای پروتئین ممکن است ضروری باشد. همیشه از دستورالعمل های غذایی که دامپزشک به شما داده است پیروی کنید.
سگ ها باید برای حفظ وزن و دریافت تغذیه مناسب به خوردن تشویق شوند. برای افزایش اشتها، بهتر است غذا را چند بار در روز بدهید، با افزودنی هایی مانند پنیر دلمه، ماست بدون چربی طبیعی یا سبزیجات خرد شده، طعم غذا را بهبود بخشید (همیشه از قبل با دامپزشک صحبت کنید). اشتهای او ممکن است در طول روز کم و زیاد شود، بنابراین سعی کنید در ساعات مختلف روز به او غذا بدهید. حالت تهوع ناشی از غذا می تواند در ساعات خاصی از روز اتفاق بیفتد. دارو برای کنترل حالت تهوع ممکن است اشتها را نیز افزایش دهد.
الکترولیت ها، ویتامین ها و اسیدهای چرب: سطح الکترولیتباید در محدوده طبیعی نگه داشته شود. ممکن است لازم باشد دریافت فسفر کاهش یابد تا سطح سرمی در حد نرمال باقی بماند. هنگامی که تغییرات در رژیم غذایی و مایع درمانی سطح فسفر را در محدوده طبیعی نگه نمی دارد، می توان از بایندر فسفات استفاده کرد. مصرف مکمل کلسیم ممکن است لازم باشد و همچنین ویتامین D درمانی. مصرف نمک باید برای کمک به حفظ هیدراتاسیون و طعم دادن به غذا کافی باشد، اما باید کنترل شود تا باعث فشار خون بالا (فشار خون بالا) نشود. ). سطح پتاسیم باید کنترل شود و در صورت لزوم مکمل تجویز شود.
ویتامین های محلول در آب (B و C) باید مکمل شوند، به خصوص زمانی که سگ غذا نمی خورد. مصرف مکمل ویتامین A و D فراتر از حداقل نیاز روزانه به دلیل تجمع ویتامین A و تغییر در متابولیسم ویتامین D در بیماران کلیوی توصیه نمی شود.
مکمل های امگا 3 و اسیدهای چرب ممکن است برای برخی از حیوانات مبتلا به این بیماری مفید باشد. نارسایی مزمن کلیه.
سایر درمانها: هر دارویی برای درمان بیماریهای دیگر مانند عفونت مثانه یا بیماری قلبی باید با دقت داده شود و سگ از نظر عوارض جانبی تحت نظارت باشد. بسته به عملکرد کلیه ها ممکن است دوز کاهش یابد.
حیوان باید از نظر کم خونی تحت نظر باشد و در صورت لزوم درمان شروع شود. آاریتروپویتین را می توان به صورت تزریقی برای کمک به بدن برای تولید گلبول های قرمز بیشتر تجویز کرد. درمان اورمی به افزایش طول عمر گلبول های قرمز کمک می کند. در موارد شدیدتر، ممکن است تزریق خون ضروری باشد.
برای جلوگیری از آسیب بیشتر به کلیه ها، که می تواند باعث پیشرفت بیشتر بیماری و همچنین آسیب شبکیه شود که می تواند منجر به کوری شود، فشار خون باید کنترل شود. ممکن است برای حفظ فشار خون طبیعی نیاز به دارو باشد.
اگر حیوان به دلیل بیماری کلیوی استفراغ می کند، درمان ممکن است شامل تجویز دارو باشد.
با درمان، حیوانات مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی ممکن است ماهها یا سالها زنده بماند. همه چیز به نحوه پاسخ بدن به درمان و سایر مشکلات سلامتی که به وجود می آیند بستگی دارد.
سایر اختلالات، مانند بیماری کبد یا پانکراس، یا اختلالات دستگاه ادراری که کلیه ها را درگیر نمی کند. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:- افزایش مصرف آب (پلی دیپسی)
- افزایش حجم ادرار (پلی یوری)
- کاهش ادرار (اولیگوری)3
- کمبود ادرار (آنوری)
- دفع ادرار در طول شب (شب ادراری)
- وجود خون در ادرار (هماچوری)
- کاهش اشتها (بی اشتهایی)
– استفراغ
– کاهش وزن
– بی حالی (برآمدگی)
– اسهال
– حالت خمیده ” یا بی میلی به حرکت
در طول معاینه فیزیکی، دامپزشک ممکن است علائم زیر را نیز پیدا کند:
- رنگ پریدگی غشاهای مخاطی (مثلا لثه ها) در اثر کاهش تولید گلبول های قرمز خون و در نتیجه کم خونی
– کلیههای بزرگ و/یا دردناک یا کلیههای کوچک و نامنظم
– زخمهای دهان، معمولاً روی زبان، لثهها یا داخل گونه
– بوی بد دهان (هالیتوزیس) به مواد سمی تجمع یافته در جریان خون
- کم آبی
- تورم اندام ها، به دلیل تجمع مایع (ادم زیر جلدی)
- بزرگ شدن شکم به دلیل تجمع مایع ( آسیت)
- فشار خون بالا
- تغییرات در شبکیه به دلیل فشار خون بالا
- نرم شدن استخوان های فک (لاستیک) در سگ های جوان مبتلا به بیماری کلیوی ارثی (استئودیستروفیفیبری)
تشخیص بیماری کلیوی
برای تعیین اینکه آیا بیماری کلیوی وجود دارد، چقدر شدید است و چه چیزی ممکن است باعث آن شود، می توان آزمایش های خون مختلفی را انجام داد. علاوه بر این، روشهای آزمایش ادرار و تصویربرداری نیز میتوانند به تعیین علت و شدت آن کمک کنند.
تستهای شیمیایی
انواع مختلفی از آزمایشها برای کمک به تشخیص روند بیماری انجام میشوند. چندین آزمایش را می توان بر روی نمونه خون انجام داد. آزمایشهایی که اغلب در یک پانل شیمی برای بررسی بیماری کلیوی انجام میشوند عبارتند از:
اوره (نیتروژن اوره سرم): پروتئینهایی که حیوانات در رژیم غذایی خود مصرف میکنند مولکولهای بزرگی هستند. از آنجایی که آنها تجزیه می شوند و توسط بدن استفاده می شوند، محصول جانبی یک ترکیب اوره حاوی نیتروژن است. این برای بدن هیچ فایده ای ندارد و از طریق کلیه ها دفع می شود. اگر کلیه ها به درستی کار نکنند و این مواد زائد را فیلتر نکنند، در خون تجمع می کنند. دوازده ساعت ناشتا (بدون مصرف غذا) قبل از انجام این آزمایش ایده آل است زیرا سطح ممکن است کمی بعد از خوردن پروتئین افزایش یابد.
کراتینین: کراتینین همچنین برای اندازه گیری میزان فیلتراسیون کلیه ها استفاده می شود. کلیه ها تنها اندام هایی هستند که این ماده را دفع می کنند و اگر این ماده بیش از حد طبیعی افزایش یابد، نشانه کاهش یا اختلال در عملکرد کلیه ها است.کلیه ها.
ازوتمی اصطلاح پزشکی برای افزایش BUN یا کراتینین است. اورمی به عنوان آزوتمی به همراه علائم بالینی نارسایی کلیه مانند کم خونی، پلی اوری-پلی دیپسی، استفراغ یا کاهش وزن تعریف می شود. آزوتمی بیشتر به علل پیش کلیوی، کلیوی یا پس از کلیوی تقسیم می شود. آزوتمی پیش کلیوی به دلیل مشکلات واقعی کلیوی متفاوت است که باعث کاهش جریان خون به کلیه می شود. اینها شامل کم آبی، بیماری آدیسون یا بیماری قلبی است. آزوتمی کلیوی به دلیل آسیب به خود کلیه رخ می دهد و می تواند شامل بیماری/نارسایی مزمن یا حاد کلیه باشد که منجر به عدم کارکرد بیش از 75 درصد کلیه می شود. آزوتمی پس کلیوی زمانی رخ می دهد که فشار در سیستم ادراری افزایش یابد. علل می تواند شامل انسداد مجرای ادرار به دلیل بیماری دستگاه ادراری تحتانی گربه (LUTD) یا سنگ های مثانه باشد که از دفع ادرار از بدن جلوگیری می کند.
فسفر: سطح طبیعی کلسیم و فسفر در خون حفظ می شود. با تعامل سه هورمون در سه اندام بدن. سطح فسفر در بیماری کلیوی افزایش می یابد زیرا مقدار کمتری از آن از طریق ادرار توسط کلیه دفع می شود. در گربه ها، سطح فسفر نیز می تواند به دلیل پرکاری تیروئید افزایش یابد.
معاینه ادرار
تست های مختلفی بر روی نمونه ادرار انجام می شود. تعدادی از این موارد به ویژه در تعیین وجود بیماری کلیوی مهم هستند.
شدتادرار اختصاصی: این آزمایش اندازه گیری غلظت ادرار است. در بیماری کلیوی، ادرار به طور معمول غلیظ نمی شود و آب زیادی از دست می رود. تراکم طبیعی معمولاً بالای 1.025 است، در حالی که حیوانات مبتلا به بیماری کلیوی می توانند در محدوده 1.008-1.015 باشند. وزن مخصوص پایین باید دوباره مورد آزمایش قرار گیرد تا مطمئن شوید که یک یافته قابل تکرار است. سایر بیماری ها ممکن است باعث وزن مخصوص پایین شوند، بنابراین این آزمایش به تنهایی برای تشخیص بیماری کلیوی کافی نیست. پروتئین: در برخی از انواع بیماری های کلیوی، مقادیر زیادی پروتئین در ادرار از بین می رود.
رسوب: ادرار را می توان سانتریفیوژ کرد تا ذرات بزرگتر را بتوان جدا کرد و زیر میکروسکوپ بررسی کرد. وجود گلبولهای قرمز یا گلبولهای سفید خون در رسوب ادرار به نشان دادن علت بیماری کمک میکند. تبدیل (ریزش سلول ها) از کلیه ها می تواند به ادرار منتقل شود. این داده ها نشان دهنده یک روند بیماری در خود کلیه است.
شمارش کامل خون
شمارش کامل خون (CBC) برای بررسی کم خونی و نشانه های عفونت مفید است. کم خونی در نارسایی کلیه شایع است و ناشی از کاهش تولید یک اریتروپویتین توسط کلیه بیمار است. اریتروپویتین هورمونی است که به بدن می گوید گلبول های قرمز بیشتری تولید کند. گلبول های قرمز نیزدر بیماران اورمیک طول عمر کمتری دارند.
تکنیک های تصویربرداری
رادیوگرافی: اشعه ایکس برای تعیین اندازه و شکل کلیه ها استفاده می شود. کلیه های کوچک در بیماری مزمن کلیوی شایع ترند، در حالی که کلیه های بزرگ می تواند نشان دهنده یک مشکل جدی یا سرطان باشد.
اوروگرافی دفعی، مانند اوروگرافی دفعی (IVP) یک نوع تخصصی از اشعه ایکس است. یک رنگ (محیط کنتراست مثبت) به رگ حیوان تزریق می شود و با استفاده از اشعه ایکس نظارت می شود زیرا توسط کلیه ها فیلتر می شود. این برای ارزیابی آناتومی دستگاه ادراری و تعیین اندازه، شکل و محل کلیه ها استفاده می شود. این یک ارزیابی تقریبی از عملکرد کلیه نیز ارائه می دهد.
سونوگرافی: سونوگرافی تغییرات در تراکم کلیه را بررسی می کند. بیوپسی گرفته شده در طول سونوگرافی می تواند در برخی موارد به تعیین علت بیماری کلیوی کمک کند.
درمان نارسایی حاد کلیه
در موارد بیماری حاد کلیه، حیوان معمولاً علائم شدیدی دارد که رخ داده است. ناگهان. اینها می تواند شامل افسردگی، استفراغ، تب، از دست دادن اشتها و تغییر در مقدار ادرار باشد. برای یافتن علت باید تاریخچه پزشکی و آزمایشاتی انجام شود. علت ممکن است قابل درمان باشد، مانند عفونت ناشی از لپتوسپیروز، هجوم یک انگل مانند غول کلیه، یا قرار گرفتن در معرض سمومی مانند نیلوفر عید پاک.یا ضد انعقاد نمونههای خون و ادرار در حالت ایدهآل قبل از شروع درمان گرفته میشوند تا درمان بر نتایج آزمایش تأثیری نداشته باشد.
مایعدرمانی: درمان اولیه بیماری کلیوی شامل آبرسانی به بیمار به طور معمول برای حدود 2-10 ساعت و حفظ هیدراتاسیون طبیعی است. بعد از آن. این کار معمولاً با مایعات داخل وریدی (IV) در کلینیک دامپزشکی انجام می شود تا بتوان مقادیر مناسبی را تجویز کرد و حیوان خانگی را برای خروج مایع مناسب (ادرار) تحت نظر داشت. اغلب، تجویز مایعات IV برای شروع یا افزایش خروجی ادرار کافی است. اگر برون ده ادرار هنوز طبیعی نیست، ممکن است به داروهایی مانند فوروزماید یا مانیتول نیاز باشد تا کلیه ها تولید ادرار کنند. الکترولیتهایی مانند سدیم، پتاسیم و سایر الکترولیتها با تجویز مایعات داخل وریدی و گاهی اوقات داروها کنترل و در محدوده طبیعی نگهداری میشوند.
تغذیه: چگونه حیوان با مایعات آبرسانی میکند، معمولاً حالت تهوع کمتری پیدا میکند. و تمایل بیشتری به خوردن پیدا می کند. اگر حیوان با میل غذا بخورد یا اگر تغذیه لوله ای انجام شود، باید پروتئین با کیفیت بالا با مقدار کمتری تغذیه شود. این امر نیاز به کلیه ها را محدود می کند و در عین حال تغذیه لازم را برای بدن فراهم می کند. در موارد شدید، تغذیهتزریق تزریقی میتواند از طریق خط IV تجویز شود.
اگر حیوان به دلیل بیماری کلیوی استفراغ میکند، درمان ممکن است شامل دادن وعدههای غذایی کوچک مکرر و داروهایی مانند سایمتیدین یا کلرپرومازین باشد. حالت تهوع ممکن است در طول روز بیاید و از بین برود، بنابراین وعده های غذایی کوچک ارائه شده در طول روز می تواند مصرف کلی غذا را افزایش دهد.
سایر درمان ها: درمان های دیگر معمولاً شروع می شوند مانند آنتی بیوتیک ها برای عفونت باکتریایی یا القای استفراغ در برخی سموم. دیالیز کلیه را می توان در برخی از کلینیک های دامپزشکی، کلینیک های ارجاع یا دانشکده های دامپزشکی انجام داد. حیوانات خانگی که ممکن است از دیالیز بهره مند شوند عبارتند از آنهایی که به درمان های معمولی پاسخ نمی دهند، آنهایی که مست هستند، آنهایی که ادرار تولید نمی کنند یا آنهایی که نیاز به جراحی اضطراری دارند، مانند ترمیم مجاری ادراری به دلیل تروما.
با درمان زودرس و تهاجمی، نارسایی حاد کلیه ممکن است برگشت پذیر باشد.
درمان نارسایی مزمن کلیه
A نارسایی مزمن کلیه مشخص می شود با آسیب غیر قابل برگشت در کلیه در بیشتر موارد، زمانی که بدن تا حد ممکن جبران کرد، نباید انتظار بهبود عملکرد کلیه را داشت. اگر نارسایی کلیه پیش کلیوی باشد (ناشی از بیماری دیگری غیر از نقصکلیه واقعی که جریان خون را به کلیه کاهش می دهد) یا پس از کلیوی (ناشی از ایجاد فشار در سیستم ادراری ناشی از انسداد - به عنوان مثال سنگ)، این ممکن است تا حدی با درمان قابل برگشت باشد. عملکرد کلیه در موارد مزمن معمولاً برای هفته ها تا ماه ها نسبتاً پایدار است. عملکرد کلیه به تدریج طی هفته ها یا ماه ها تا سال ها بدتر می شود. پیامدهای بالینی و بیوشیمیایی کاهش عملکرد کلیه را می توان با درمان علامتی و حمایتی به حداقل رساند.
اغلب، اولین علائم نارسایی مزمن کلیه توسط صاحبان نادیده گرفته می شود. اینها شامل افزایش خفیف تا متوسط در تشنگی و ادرار (پولی دیپسی و پلی اوری) و نیاز به ادرار در طول شب (شب ادراری) است. سایر یافته های بالینی رایج اولیه شامل کاهش وزن متغیر، پوشش ضعیف، بی حالی و اشتهای انتخابی است. با پیشرفت بیماری، علائم بیشتری ظاهر می شود.
اگر بتوان علت نارسایی مزمن کلیه را شناسایی کرد، در صورت امکان باید درمان شود. اغلب این بیماری در حیوانات مسن دیده می شود و به دلیل سن است. اختلال عملکرد کلیه در سگ های مسن نسبتاً شایع است.
مایع درمانی: نیاز به مایعات در بیمار مبتلا به نارسایی مزمن کلیه بیشتر است زیرا بیمار نمی تواند ادرار را از آن متمرکز کند تا بیشتر آب از بدن خارج می شود، به شکل